''Zijn vrucht is mijn gehemelte zoet.''

— Hooglied 2:3c

Stel je voor dat je in een bos wandelt. Daar tussen de andere bomen staat een appelboom. De zon staat fel aan de hemel en de hitte maakt je misschien wel een beetje versuft. Je kunt onder die boom gaan zitten. De bladeren geven schaduw en jou daarom bescherming tegen de stekende hitte van de zon. Maar die boom heeft niet alleen bladeren. Er hangen ook appels aan de takken. De appels zien er geweldig lekker uit. Je plukt, eet en proeft en zegt: ‘wat een heerlijke vrucht. Zo’n lekkere appel heb ik nog nooit gegeten’.

 

In het Hooglied gaat het over een bruid en een bruidegom. Daarmee wordt de relatie van de Heere Jezus en Zijn kind in beschreven. In vers 3 is de bruid aan het woord. Ze is diep onder de indruk van haar bruidegom en vergelijkt hem bij een appelboom.



Heb jij schaduw, bescherming nodig? weet je jezelf schuldig? Ben je erachter gekomen dat je van een andere boom hebt gegeten? Lukt het je niet om je leven op orde te krijgen? Zegt je geweten dat je tegen God gezondigd hebt en bij Hem echt niet meer hoeft aan te kloppen? En als je eerlijk bent dan moet je het toegeven. Het klopt. Het is eerlijk als de Heere God niets meer met mij te maken wil hebben. Dat zijn boosheid, zijn toorn, terecht op mij steekt!

 

Neem dan plaats in de schaduw van deze appelboom! Daar ben je veilig! De Heere Jezus heeft in de brandende zon en in het duister aan het kruis gehangen.

 

En proef, smaak dat de vrucht van deze appelboom zoet is. Hij heeft vergeving en vernieuwing van jouw leven verdiend.



Hoe proef je dat? Doe je mond wijd open, zegt Hij zelf, ‘Ik zal hem vervullen’. Met andere woorden. Je hoeft alleen maar je nood bij Hem bekend te maken en Hij zal je zelf laten smaken dat deze vrucht zo heerlijk smaakt. Zo zoet dat je het aan iedereen wel wilt vertellen: ‘smaakt en ziet dat de Heere goed is’.