Jozua nu deed, als Mozes hem gezegd had, strijdende tegen Amalek; doch Mozes, Aaron en Hur klommen op de hoogte des heuvels.

— Exodus 17: 10.

Amalek was een aartsvijand van Israël. Geen wonder, hij was een afstammeling van Ezau, één van de dertien stamhoofden van de Edomieten. Het has zich gevestigd in de woestijn tussen Palestina en Egypte. Israël moest er dus langs. Bij Rafidim sloegen de Amalekieten toe. In deze kritieke situatie doet Mozes twee dingen. In de eerste plaats draagt hij Jozua een elite troep te verzamelen en de strijd met Amalek aan te gaan. In de tweede plaats klimt Mozes zelf op een heuveltop met de staf in zijn hand. Aäron en Hur gingen met hem mee naar boven. Nu zijn er verklaarders die zeggen dat wat Mozes doet je daarbij vooral niet aan bidden moet denken. Dat kan zijn, maar waarom neemt Mozes de staf Gods mee naar boven? Met die staf heeft Mozes op de wateren van Egypte geslagen. Met diezelfde staf haf hij het water van de Schelfzee uiteen gedreven en water uit de rots bij Rafidim geslagen. Die staf herinnert het volk dus aan Gods grote daden tot verlossing.

Zag Israël als zij omhoog keek met de omhoog geheven staf niet een appel op de trouw van God en de kracht van God? Trad Mozes hier niet met alle kracht op als Middelaar van het Oude Verbond bij God?

Mozes bleef een mens van vlees en bloed. Want als zijn hand verslapte, moesten Aäron en Hur hem ondersteunen. En beneden in het dal vocht Jozua op leven en dood. Toen was het dus ook al: Bidt en Werkt. Op de heuveltop was het gebedscentrum rondom Mozes en beneden in het dal waren Jozua en zijn strijders.

Wat een krachtige aansporing ligt er in deze geschiedenis voor ons! Wij hebben een krachtige en grote Middelaar in de Hemel aan Gods rechterhand. Hij hoeft niet door anderen ondersteunt te worden. Hij kan pleiten bij de Vader op grond van Zijn eigen volbracht Middelaarswerk. Wij mogen met vrijmoedigheid tot Hem gaan in het gebed, om door Hem geholpen te worden te bekwamer tijd. Daarom: Bidt en werkt.



Lezen: Exodus 17: 1-7.

Zingen: Psalm 20:4.