Gisteren mochten we de opstandingsdag van de Heere Jezus gedenken. In de Russisch-Orthodoxe kerk roept men elkaar dan voordat de kerkdienst begint toe: ‘De Heere is opgestaan, de Heere is waarlijk opgestaan’. Daarover gaat het ook in 1 Korinthe 15. Paulus die deze brief heeft geschreven komt in aanraking met dwaalleraren. Dezen beweren dat de Heere Jezus niet is opgestaan en dat er uberhaupt geen opstanding uit de doden is. Zo is het ook vandaag de dag. Voor velen is het: dood is dood! Zonder te beseffen dat er wel terdege een opstanding is voor gelovig en ongelovig. Een opstanding tot zaligheid en een tot rampzaligheid ook wel de tweede dood genoemd. De dood is een gevolg van de zonde. Wij allen moeten sterven en zonder bekering de tweede dood aangaan. Om zondaren van die toorn van God te bevrijden heeft Hij Zijn Zoon naar deze aarde gezonden. Hij is mens geworden. Hoewel Hij zonder zonden was is Hij behandeld als de grootste zondaar. Hij werd aan het kruis genageld en droeg de helse smarten toen Hij uitriep: Mijn God Mijn God waarom hebt Gij Mij verlaten? Dat de Heere Jezus in onze plaats wilde lijden is in de Schriften te vinden. Met de Schriften bedoeld Paulus het Oude Testament. O.a. Jesaja 53. Hij is echter niet alleen gestorven maar ook opgestaan. Ook dat is naar de Schriften. De Heere Jezus wees er Zelf op dat de drie dagen dat Jona in de buik van de vis was op Hem wees die op de derde dag is opgestaan. Stel je toch eens voor dat de Heere Jezus niet was opgestaan. Dan zou dat betekenen dat Christus voor eigen zonden was gestorven. Maar nu, Hij is opgestaan om het ons ook te verkondigen dat Hij een volkomen Zaligmaker is. Ondertussen is de uitdrukking ‘naar de Schriften’  wel een extra stimulans om de Schriften te onderzoeken. Die zijn het die van Christus getuigen. Zijn lijden en Zijn opstanding. En naast het Oude mogen we nu nota bene ook het Nieuwe Testament hebben.



Lezen: 1 Korinthe 15:1-4.