Als laatste van de getuigen van de opstanding van de Heere Jezus noemt Paulus zichzelf. Hij wist het maar al te goed dat hij niet voorop moest staan. Dat had hij in het verleden maar al te veel gedaan toen hij onder de wet verkeerde en pochte op zijn vroom en toch goddeloos leven. ‘Ik ben de minste van de apostelen en niet waardig een apostel genoemd te worden”.Het was geen visoen maar in levende werkelijkheid dat hij Hem ontmoette op de weg naar Damaskus. Paulus was dreigende en dreigende moord. Hij wilde christenen gevangen nemen en naar Jeruzalem brengen om hen daar om te laten brengen. De Heere kwam hem tegen met de woorden: ‘Saul Saul wat vervolgt gij Mij, het is u hard de verzenen tegen de prikkels te slaan’. De vijand werd een vriend. De tegenstander een voorstander van het Evangelie. Hij noemt zich een ontijdig geborene. Een niet voldragen kind dat niet levensvatbaar is. In de latijnse vertaling wordt het woord abortus gebruikt. Hij geeft daarmee aan een hopeloos geval te zijn. Maar de Heere heeft naar hem om willen zien. ‘Door de genade Gods ben ik wat ik ben’. Het is onverdiende genade alleen. Die genade was zo overvloeiend dat hij daarna meer arbeid in het koninkrijk van God verzette dan de anderen. Wie van de apostelen maakte zoveel reizen als deze heidenapostel? Wie schreef zoveel brieven als hij? Maar niet ik, maar de genade Gods die met mij is, vervolgt hij. Het is uiteindelijk niet dankzij zijn overvloedige arbeid in het koninkrijk Gods maar door de arbeid van Zijn ziel –dat is van Jezus Christus- dat hij zalig is geworden. Dit schrijft Paulus niet om de aandacht op zichzelf te richten maar op de genade Gods. Ook opdat we met ons goddeloos leven niet voort zouden hollen als een blind paard maar zouden luisteren naar de roepstem: ‘De goddeloze verlate zijn weg en de ongerechtige man zijn gedachten en bekere zich tot de Heere. Hij vergeeft menigvuldig. Mag jij daar ook al in delen?



Lezen: 1.Kor.15:8-10.