“Komaan, laat ons voor ons een stad bouwen en een toren, welks opperste in den hemel zij, en laat ons een naam voor ons maken; opdat wij niet misschien over de ganse aarde verstrooid worden”

— (Genesis 11:4)

Een kakofonie van geluiden klinkt in de oren als we rond Babel lopen. Men is hard aan het werk. In het midden zie ik een stad in wording. In het midden van de stad wordt een toren gebouwd. Hoe hoog zal die worden? Nou tenminste tot in de wolkenhemel, maar het liefst nog hoger. Zodat niemand kan verdwalen en zodat we na ons sterven nog steeds herinnerd worden. Hoogmoedig klinkt het: we moeten een onuitwisbare naam achterlaten, niemand zal ons ooit vergeten. Er zit haast achter. Het woordje ‘komaan’ (hāyā) geeft een urgente of collectieve oproep van mensen weer. Laten we per direct bakstenen branden én teer verzamelen. Teer was een olieachtig materiaal (bitumen) dat mogelijk gevormd is ná de zondvloed. We kennen deze ‘lijm’ ook van de teerputten rond Sodom (Genesis 14). Deze lijm zorgt ervoor dat de bakstenen op hun plaats blijven en er een toren kan ontstaan. De bouw van de stad en de toren gaat voorspoedig. Het lijkt of niets de mensheid in de weg kan staan. Het gaat om moedwillige ongehoorzaamheid aan het Goddelijke gebod. Niet alleen in het hart, ze spreken het uit en handelen er ook naar. We willen en zullen niet verstrooid worden. Hoe is dat in ons hart? Geldt ook voor ons niet dat we het wel menen zelf te kunnen? Dat we (on)bewust denken hier eeuwig te zullen blijven. Misschien heb je wel sterfgevallen meegemaakt in de familie, maar altijd is het iemand anders. Wellicht ben je heel godsdienstig en vertel je iedereen: ‘Ik heb (zelf) voor Jezus gekozen’. Dat noem je geestelijke hoogmoed! Niet ‘Ik’ moet centraal staan, maar ‘Hij’. Dan geldt wat de Heere zegt: ‘Ik wil en zij zullen’. Of zoals Johannes het zegt: ‘Ik heb Hem lief, omdat Hij mij eerst heeft liefgehad’.