Zo ging Noach, en zijn zonen, en zijn huisvrouw, en de vrouwen zijner zonen met hem in de ark, vanwege de wateren des vloeds.

— Genesis 7:7

In Mattheüs 24 zegt de Heere Jezus dat de tijd die aan Zijn wederkomst voorafgaat, vergelijkbaar zal zijn met de dagen van Noach. Die dagen worden gekenmerkt door eten, drinken en trouwen. Op zichzelf is daar niets verkeerds aan. Het probleem is dat de mensen alleen met deze dingen bezig waren. God was uit hun leven verdwenen. Ze leefden alsof er nooit een einde aan hun leven zou komen.

 

Gods Woord leert ons: ‘Hetzij dan dat gijlieden eet, hetzij dat gij drinkt, hetzij dat gij iets anders doet, doet het al ter ere Gods.’ Dat ontbrak in de dagen van Noach. Als het in ons leven alleen maar gaat over school, werk, vrienden, sport, vakantie, geld en alles wat bij dit tijdelijke leven hoort, dan missen we het belangrijkste. Je kunt druk zijn met alles wat het leven biedt en ondertussen vergeten waarvoor je leeft en waar je naartoe gaat.

 

Noach gehoorzaamde Gods bevel. Hij ging met zijn gezin de ark in, terwijl er nog geen wolkje aan de lucht te zien was. Hij hoefde niet eerst te begrijpen hoe het precies zou gaan. God had gesproken en dat was voor Noach genoeg. Gehoorzaamheid betekent dat je Gods Woord serieus neemt, ook wanneer anderen het onzin vinden.

 

Naar binnen gaan betekende voor Noach ook: alles achterlaten. Buiten de ark was geen toekomst. De mensen konden nog blijven eten, drinken, werken en feestvieren, maar het oordeel kwam. Eén deur bleef open. Totdat God Zelf de deur sloot.

 

Ook vandaag staat de deur van de genade nog open. De Heere roept je om tot Hem te vluchten. Stel dat niet uit. Je weet niet hoe lang de deur nog openstaat. Misschien denk je: later, als ik ouder ben, ga ik wel ernstiger leven. Maar de Heere zegt vandaag: kom!

 

En als je zelf door genade hebt leren schuilen bij Christus, gun je dat behoud dan ook aan anderen. Noach waarschuwde zijn omgeving. Wie zelf iets van Gods genade heeft leren kennen, kan toch niet zwijgen?

 

Lezen: Mattheüs 24:36-44