“HEERE! zet een wacht voor mijn mond, behoed de deur mijner lippen.”

— Psalm 141:3:

Deze week heb je gelezen over het doel, de invloed en het gevaar van je stem. Je woorden zijn belangrijk. Je kunt er de Heere mee eren en je naaste mee bemoedigen. Maar je kunt met je woorden ook veel verdriet en schade veroorzaken.

Misschien moet je aan het einde van deze week wel zeggen dat je vaak bent gestruikeld. Je denkt terug aan woorden die je nooit had mogen uitspreken. Misschien heb je geroddeld. Iemand uitgescholden. Een gemene opmerking gemaakt. Of je hebt uit boosheid woorden gebruikt die nog steeds pijn doen.

Ga er maar niet aan voorbij. Praat je zonden ook niet goed. Breng ze biddend tot de Heere Jezus. Hij heeft nooit met Zijn mond gezondigd, maar Hij heeft wel de straf gedragen van zondaren die Hem met hun woorden hebben onteerd. Bij Hem is vergeving. Ook voor de zonden van je tong.

Maar vraag Hem ook om je voortaan te bewaren. De dichter van Psalm 141 bidt of de Heere een wacht voor zijn mond wil zetten. Zoals een bewaker bij een deur staat en erop let wie er naar binnen en naar buiten gaat, zo vraagt hij of de Heere wil bewaken welke woorden zijn mond verlaten.

Is dat ook jouw gebed? “Heere, laat mij niet zomaar alles zeggen wat in mij opkomt. Leer mij eerst na te denken. Bewaar mij voor boosheid, roddel, gemopper en harde woorden. Geef mij woorden die goed zijn.”

Ook als je het leven met Christus kent blijft die gehoorzaamheid gebrekkig. Jakobus zegt niet voor niets: “Wij struikelen allen in vele.” Maar de Heere wil je steeds opnieuw vergeven en onderwijzen. Hij wil je leren om je stem te gebruiken tot Zijn eer en tot zegen van je naaste. Laat het daarom je dagelijks gebed zijn: “HEERE! zet een wacht voor mijn mond, behoed de deur mijner lippen.”