“daarom toog(trok) een man van Bethlehem-Juda om als vreemdeling te verkeren in de velden van Moab.”

— Ruth1:1c

Wilt u ook wel eens weg lopen?   De problemen kunnen zich opstapelen in ons leven. We zien geen uitweg. Ja, wat dan? Elimelech heeft een mooie naam: “Mijn God is Koning”. Maar hij denkt nu niet aan zijn naam. Hij denkt zelfs niet aan God. Hij ziet de werkelijkheid. Hongersnood, geen eten voor hem zijn vrouw en twee zonen. Wat moet je dan? Zijn gedachten gaan naar Moab. Daar is eten en overvloed. De Moabieten dienen de afgoden. Zij zijn de aartsvijanden van Israël. “Het is niet ver”, zegt de duivel tegen Elimelech. “En…je kan altijd weer terug.” Ja, de duivel helpt ons wel in de weg van God af. Hij geeft ons het valse gevoel dat wij zogenaamd nuchter en verstandig handelen. Maar het is natuurlijk niet zo. Weet je wat ook zo erg is? Hij neemt Naomi en zijn beide jonge zonen mee. Als je verantwoordelijkheid draagt, hebben je daden ook gevolgen voor anderen. Als je ouders van God en Zijn weg afgaan, dan nemen ze je mee. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan. Elimelech  is in Moab omgekomen.  Zijn zonen ook. Zij waren in Moab kennelijk thuis.  Ze waren er getrouwd. Maar ook zij zijn jong gestorven in Moab. Nee, de dood kan je niet ontlopen. Nergens. Dan moet je bij Christus zijn, Hij is uit deze wonderlijke gebeurtenis voortgekomen.  Niet uit Elimelech of zijn zoon, maar uit Ruth, de Moabietische, later getrouwd met Boaz, zou Christus voortkomen. Hij liep niet weg voor de dood. Hij overwon de dood in al Zijn verschrikking. Daarom geeft Hij het leven aan weglopers. Daarom kan je bij Hem terecht, hoe hopeloos je situatie ook schijnt. Als je iets van Zijn verlossende liefde beleeft, kan je in Moab niet leven.