“alzo werd deze vrouw overgelaten na haar twee zonen en haar man.”

— Ruth 1:5c

Waar is je hart? In de hemel of op de aarde? Waar je schat is, daar is je hart. Hoe ver je soms ook kan afwijken. Hoe tegenstrijdig het ook lijkt. Als je ver van God bent, ben je dood ongelukkig. Want alles wat deze wereld heeft en geeft, kan je hart niet vervullen. Wat zal Naomi zich ongelukkig gevoeld hebben. Ze moest mee met haar man. Had ze een keus? Menselijk niet. Vrouwen maakten toen de dienst niet uit. Maar gelukkig, haar hart bleef in Bethlehem. In het “broodhuis.” Daar zou het Brood uit de hemel later neerdalen. Daarin lag haar zaligheid zeker. Want onze zaligheid ligt vast in Hem. In Zijn liefde, in Zijn offer, in Zijn trouw. Dat verandert nooit. Wel ons gevoel en gezicht daarvan. Maar daarvan is het niet afhankelijk. Ook als we diep vallen, zegt Hij: “Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoude.” Naomi verliest haar man, ze is weduwe. Inmiddels zijn haar jongens getrouwd. Ze zitten vast in Moab. Zo gaat het vaak. We kunnen haast niet terug. Zo lijkt het, zo is het niet. Haar beide jongens sterven. Ze wordt “overgelaten.” Dat is het wonder. Waarom is zij daar ook niet omgekomen? Is ze beter dan haar man en zonen? Nee, slechter in eigen oog. Dat is Gods vrije genade. Daarover verwondert iedereen zich, die er in mag delen. Waarom ik? Ze heeft heel veel verdriet gehad. “Grote bitterheid.” Dat is Gods weg om ons te louteren. Om ons los te maken, van alles wat van deze wereld is. Om ons zo te doen terugkeren,  naar de plaats waar we horen. Bethlehem, broodhuis. Daar heeft ze gesmuld van het Brood des levens. Dat vergoedde al haar smart duizend keer. Ken jij ook de smaak van dat Brood?