En Orpa kuste haar schoonmoeder..”Ruth.

— Ruth 1:14b

Naomi had twee lieve schoondochters. Kennelijk had het leven en het getuigenis van Naomi indruk op hen gemaakt. In die zin was Naomi niet voor niets in Moab geweest. Ruth en Orpa waren vastbesloten: “We gaan met schoonmoeder mee. We verlaten Moab voor goed.” Misschien heb jij dat ook beleden, voor in de kerk. “Ik wil bij Gods volk horen. Met dat volk wil ik leven en sterven.” Maar toen kwam de beproeving. Bij Orpa kwam die niet van de kant van de wereld of van de duivel. Nee, Naomi stelde haar op de proef. Want het moet echt zijn. “Je kunt nooit meer trouwen. Je zult geen nageslacht hebben. Er is menselijk gezien geen toekomst voor je, als je met mij meegaat, ga terug”. Ze huilden allebei, Orpa en Ruth. Toen kwam de scheiding. De grote scheiding, de eeuwige scheiding. Orpa ging huilend terug naar Moab. Daar bleek toch haar hart. Ze ging terug naar haar familie en goden. Die trokken meer. Dat zal je eeuwig berouwen, als je dat ook doet. Als je de beloften breekt, die je voor Gods Aangezicht plechtig hebt beloofd. Wat trekt  meer? Een man, een vrouw, een carriere, genot, geld? Wat is het toch vergeleken bij wat God je wil geven: Vergeving van zonde, vrede met God, eeuwig leven. De hemelse schatten. Waarom laat je die schieten? Ze worden je aangeboden. God roept je: “Wendt u naar Mij toe en wordt behouden!” Keer terug! Toe, laat alles toch schieten voor Hem, voor die dierbare Zaligmaker. Hij is meer waard dan alle mensen op de wereld. Hij is meer waardevol dan alle schatten van de wereld. Hij en Hij alleen maakt je zalig. Hoe spoedig is je leven hier voorbij. Als je sterft neem  je niets mee, dan een oneindig grote schuld en een verloren eeuwigheid. Als je in Christus gelooft en Hem volgt, hou je alles over. “Wie kiest o verdwaasde voor ’t leven de dood?”