In veel gezinnen zie je het gebeuren. Twee of drie of meer kinderen krijgen precies dezelfde geloofsopvoeding. Maar waar de één bij het geloof en de kerk blijft, trekt de ander de kerkdeuren voorgoed achter zich dicht. Hoe bestaat het? Uitverkiezing, zegt Paulus. De één is van eeuwigheid verkoren, de ander gaat om eigen schuld verloren.

Misschien begint u ogenblikkelijk te sputteren. U vindt het oneerlijk dat de één verworpen wordt en de ander verkoren. En dat nog wel zonder dat de Heere daarbij kijkt naar wat een mens zoal presteert in zijn leven. Maar bedenk dan eens het volgende. Weet u wat werkelijk eerlijk geweest was? Het was eerlijk geweest als God ons had laten liggen waar we lagen. Want we gáán immers niet verloren, we liggen al verloren, machteloos en krachteloos in onze zonden en ellende. Als wij worden opgericht en er geloof in ons hart wordt geboren, dan is dat onverdiend.

Vraagt u zich af of u uitverkoren bent? Het is een vraag waar sommigen een leven lang mee blijven worstelen. Wanneer kun je dat zeker weten? Het probleem is, dat wij aan deze kant van het graf nooit inzage zullen krijgen in het Boek des Levens. De zekerheid van ons behoud ligt niet in ons geloof in ons uitverkoren-zijn, maar in de levende betrekking op Christus.

De uitverkiezing is als een poort, die leidt tot de zaligheid. Aan de voorzijde van deze poort staat geschreven: ‘Komt tot Mij’. En als u eenmaal door die poort hebt mogen binnengaan, staat er aan de achterzijde van die poort geschreven: ‘Ik heb u van eeuwigheid uitverkoren’.

Misschien helpt de volgende vraag u daarom wel een beetje verder. Zit u om God verlegen? Zou de hemel zonder Hem geen hemel zijn? Waar een oprechte liefde tot God in een ziel gevonden wordt, daar is de Heilige Geest werkzaam. Daar is een waar, zaligmakend geloof in beoefening. En zo’n geloof schenkt de Heere alleen aan… Zijn uitverkorenen.

 

Lezen: Romeinen 9:6-13.