Paulus, een gevangene van Christus Jezus, en Timotheüs de broeder, aan Filémon, den geliefde, …

— Filémon: 1

De brief aan Filémon is de kortste brief die Paulus heeft geschreven. Wie was Filémon eigenlijk. Hij was een rijke zakenman die Paulus heeft ontmoet. En die ontmoeting is voor hem tot een eeuwige zegen geweest. Dat moet dan ook wel een ontmoeting onder het Woord geweest zijn. Dat Paulus het middel is geweest voor Filémon blijkt uit vers 19b: ‘Opdat ik u niet zegge dat gij ook uzelf mij daartoe schuldig zijt.’ De kanttekenaren zeggen daar onder andere het volgende van: ‘Namelijk daar ik door mijn prediking en onderwijzing u tot Christus bekeerd en behouden heb.’ Heb jij ook iemand ontmoet die voor jou het middel is geweest? En ben jij een middel voor anderen om hen tot Christus te leiden? In alle gevallen staat dan het Woord centraal. Het is Gods ‘gewone’ weg om door het (gepredikte) Woord zondaren zalig te maken. Veracht dat Woord dan niet.

Dat Filémon echt bekeerd was, blijkt uit de vrucht. Immers hij stelde zijn huis ter beschikking van de gemeente. De rijke zakenman besteedt dus zijn goederen in dienst van Gods Koninkrijk. Zaken doen, is geen zonde. Geld verdienen evenmin. Rijkdom ook niet. Alleen wat doen wij met ons geld en met onze rijkdom? De Heere wil rijke zakenmensen even goed gebruiken in Zijn dienst als arme apostelen. Als we maar dienen, eenieder op de plaats die de Heere ons gaf.

Filémon heeft blijkbaar slaven. En Paulus erkent dat hij de wettige meester is van de weggelopen slaaf Onésimus. Het Evangelie preekt dus geen revolutie en werpt de gevestigde orden niet omver. Hoewel slavernij bij ons een verschrikkelijk beeld oproept, verbiedt de Bijbel dit niet zonder meer. In de tent van Sara blijkt dat gelijkheidsdenken meer stuk maakt dan Bijbels verantwoorde orden.